خانم الن جانسون اقتصاددان٬ روز گذشته با برنده شدن در انتخابات ریاست جمهوری لیبریا توانست نام خود را به عنوان نخستین زن رئیس جمهور آفریقا به ثبت برساند.بدین ترتیب زنان آفریقایی نیز از ما پیشی گرفتند و ما جدا از افغانستان٬ عراق و امرات٬ از کشورهای آفرقایی هم که زمانی فکر می کردیم در مسائل زنان از آنها جلوتریم عقب ماندیم.چرا که در ایران هنوز زنان به عنوان وزیر هم پیشنهاد نمی شوند. پیش از انقلاب در زمان حکومت محمد رضا شاه٬ دو وزیر زن در کابینه وجود داشت اما بالاترین مقامی که بعد از انقلاب به زنان داده شده است معاون رئیس جمهور و رئیس سازمان محیط زیست کشور است که در دولت خاتمی به معصومه ابتکار داده شد که این نیز با پذیرش شرط پوشش چادر به جای مانتو و روسری از سوی ابتکار بود. در حالیکه وقتی در خرداد ۷۶ خاتمی رئیس جمهور شد بسیاری از رسانه های داخلی و خارجی اعلام کردند زنان و جوانان خاتمی را به قدرت رساندند. اما خاتمی نه تنها در دور اول بلکه در دور دوم هم نام هیچ زنی را به عنوان وزیر پیشنهاد نکرد و در پاسخ به سوال خبرنگاران گفت:« نمی خواهم با انتخاب یک زن به عنوان وزیر ریسک کنم.» حال این نگرش نسبت به زنان به خاتمی باز می گشت یا به شرایط و باورهای عمومی جامعه بویژه سیاستگزاران نظام سوالی بود که جواب آن بعدها توسط منابع نزدیک به خاتمی مبنی بر اینکه تعدادی از مراجع قم در چند نوبت برای خاتمی پیام فرستاده بودند٬ چنانچه در میان وزیرانی نام یک زن را قرار دهد٬ دولت او را غیر اسلامی و همکاری با آن را برای مردم غیر شرعی اعلام خواهند کرد٬ داده شد. در حال حاضر نیز زنان ایران همچنان درگیر این تفکر عمومی مردسالارانه- که توانمندی های زنان را باور ندارد- در اندیشه های دولتمردان و سیاستگزاران نظام هستند. چنین رویکردی زمانی تاسف برانگیزتر می شود که می بینیم برخی از فعالان سیاسی زن که امروز کرسی های مجلس را به نیابت از زنان در اختیار دارند به صراحت اعلام می کنند که زنان نباید در اندیشه نامزد شدن در انتخابات ریاست جمهوری باشند و زنان فقط در اندیشه کسب احتمالی سهمیه و پست وزارتی در دولت باشند که این نیز در دولت جدید نه تنها امری به شدت بعید و غیرممکن بود بلکه نوعی عقب گرد را در زمینه مسائل زنان و پیگیری حقوق سیاسی آنها نشان داد.