می توان امیدوار بود!
انتشار بیانیه میرحسین موسوی در دفاع از حق اظهار نظر فاطمه رجبی، آزادی بیان و نظر مخالف را می توان به فال نیک گرفت. اینکه میرحسین جنسیت را کنار گذاشته و فاطمه رجبی را به عنوان یک شخصیت حقوقی مستقل از خانواده، همسر و به عنوان یک زن دارای حق اظهار نظر می شناسد. قصد دفاع از رجبی نیست بلکه همانطور که قبلا هم گفتم بحث عاملیت زن هست که وقتی نظرش بیان می شود عمدتا از ادبیات جنسیتی در مورد او استفاده می شود. و میرحسین با دوری از این ادبیات نشان داد برخلاف دیگران دغدغه دفاع از حقوق شهروندی را مدنظر دارد و زنان را فارغ از جنسیت آنها به رسمیت می شناسد. البته میرحسین با این اعلامیه مسئولیت سنگین تری در قبال زنان٬ از جمله جنبش های زنان و دفاع از آنان به عنوان یک زن ایرانی و دارای حق اظهار نظر به دوش گرفت. باید دید ایشان در دفاع از این زنان نیز بیانیه می دهد؟
در سوی دیگر مقاله زهرا رهنورد٬ همسر میرحسین موسوی قرار دارد. این مطلب به خودی خود حکایت از بازشدن درهای جدید به روی فعالان زن می دهد. زنانی که در این چهارسال اخیر در معرض آسیبهایی چون طرحهای و لوایح دولت در خصوص چندهمسری، سهمیه بندی جنسیتی قرار گرفتند. طرح مسائلی چون بازبینی قوانین با نگاه امروزی و مدرن، پیوستن به کنوانسیونهای بین المللی زنان در جهت رفع تبعیض، رفع تبعیض در مسائل اقتصادی و حمایت از زنان، رفع تبعیض در قوانین و ترتیبات قانونی در قلمرو و حقوق زن در خانواده و در جامعه مدنی و جزا و دیات، رفع تبعیض در نگاه به جایگاه زن در جامعه مدنی و... توسط وی و درخواست برداشتن این تبعیضهای توسط رئیس جمهور آینده بارقعه هایی از امید را در زنان نسبت به آینده ایجاد می کند.
