زن در ذهن ایرانی و در معماری ایرانی  به اندرون و در اندرون به آشپزخانه تعلق دارد. در واقع آشپزخانه عرصه خصوصی زنانه ای است که کسی وارد آن نمی شود. بویژه در معماری خانه های قدیمی یزد که بواسطه نوع معماری و قرار گرفتن آشپزخانه در زیرزمین خانه و با فاصله چند متری از اتاق نشیمن و پذیرایی میهمانان، این عرصه خصوصی تر می شد. به نحوی که اعضای خانواده بویژه مردان به ندرت در آن رفت و آمد می کردند. بعدها که نوع معماری خانه ها تغییر کرد آشپزخانه به طبقات فوقانی و در نزدیکی اتاق نشیمن منتقل شد، اما باز نوع معماری به گونه ای بود که تنها یک مدخل به اندازه یک پنجره امکان برقراری ارتباط با آن طرف دیوار را فراهم می کرد. این پنجره که هنوز در برخی از خانه ها دیده می شود، در ساعات خاصی برای پذیرایی از مهمانان باز می شد و از آن طرف دیوار دستهایی  وسایل پذیرایی را به این طرف دیوار منتقل می کردند. اما معماری مدرن با برداشتن دیوار حائل این عرصه خصوصی را به عرصه عمومی تری بین خانواده  و افرادی که با آن خانه آمد و شد دارند تبدیل کرده است.  دیگر آن جدایی از عرصه عمومی دارد از ذهن و روح ایرانی خارج می شود. در این نگاه زن از الگوی محصور ذهنی که پیش از این مشکل می توانست از آن خارج شود، بیرون می آید و با بیرون آمدن وی، مدیریت آشپزخانه دیگر به عهده زن نیست همه به نوعی در آن دخالت می کنند ارتباط با آن طرف دیوار سریعتر و راحتر برقرار می شود. و دیگر آن کنج خلوت و تفکر هنگام ظرف شستن مختص زن نیست. آشپزخانه اپن فقط برداشتن یک دیوار نیست، بلکه برداشتن دیوار انزوا، دگرگونی در ارزش ها و پیدایش مسایل هویتی در زنان و دختران جوان است.