دیشب تا صبح برف اومد. الان هم برف تمیزی داره میاد. ما یزدیها هم که برف ندیده سریع مدارس رو تعطیل می کنیم. اما با همه اینها به بچه مدرسه ای ها حسودیم شد. بدجور هوس برف بازی کردم. دلم می خواد تو این پاکی و سفیدی برف غلت بزنم. صبح کلی ذوق  کردم وقتی پشت پنجره اتاق  برف نشسته رو پشت بامها و درختها را دیدم. بعد از مدتها که یه برف حسابی بیاد و تو نتوانی برف بازی کنی و تو این برف و سرمای خوشمزه قدم بزنی. حال گیری از این بدتر هم میشه. دیشب امید داشتم امروز تعطیل باشه. نه اینکه نخوام بیام سرکار٬ برای اینکه بتوانم با بچه ها قرار بگذاریم برای برف بازی. حسن دیگه اش این بود که کلی جلو می افتادم تو درس و امتحان. خلاصه این برف کلی شادمان کرده.

این شعر زیبا هم تقدیم به شما خواننده برفی

یک لحظه از یک روز
آرام و نرم
می‌آید
و حرف پنهانش را می‌زند

حتا اگر خفته باشی
بیدارت می‌کند
و حرف پنهانش را می‌زند

پس آن گاه
دوباره محو می‌شود
آرام و نرم
مانند یک لحظه

کنار جاده‌ی بنفش کودکی‌ام را دیدم، شهاب مقربین، تهران: آهنگی دیگر، 1382

 هوا سرد است. صورتت يخ زده و پاهات توان جلو رفتن ندارند. احساس كرختي مي‌كني. قدمهايت را تند‌تر مي‌كني تا زودتر به خانه برسي. خودت را بچسبانی به شوفاز  و  گرم شوي. حرص مي‌خوري اگر دوباره گاز قطع شده باشد چه جوري خودت رو گرم كني؟! یک چای داغ خوب می چسبد...هنوز از پيچ كوچه نگذشتي كه يك زن و دو تا دختربچه افغان را مي‌بيني كه با لباسهايي كهنه و نازك در خرابه كنار نجاري مي‌لولند. با خودت فكر مي‌كني تو اين سرما لابد دارند پلاستيك كهنه جمع كردن مي‌كنند! اما وقتي تكه چوب دست دخترك را مي‌بيني كه داخل گوني دستش مي‌اندازد، تازه مي فهمي كه لابه‌لاي آن خرده چوبهاي خيس دنبال چي مي‌گردند!!؟ تير و تخته‌اي خشك كه با آن بتواند شب را به صبح برسانند.

حالم خوب هست اما قیافه ام اصلا دیدنی نیست. صورتم از فشار جراحی چهارتا دندان٬ اونم یکدفعه اونقدر ورم کرده که نگو. شدم سوژه اهل خانه و همکارام. مرخصی اصلن ندارم. مجبورم با این قیافه هر روز برم سر کار. الانم که دارم اینو می نویسم یک کیسه یخ دستم که رو صورتم گذاشتم نکنه کمی ورم صورتم بخوابد. درد آنچنانی ندارم اما خب دو روز هست که به جز مایعات و شیر چیزی نخوردم. دلم یک ناهار درست و حسابی می خواهد. حداقل تا 10 روز به جز مایعات چیزی نمی توانم بخورم. این هفته کلی کار دارم دانشگاه هفته آخر است باید یک تحقیق و یک کنفرانس ارائه بدهم. تحقیقم آماده است کنفرانسم تا حدی. در مورد جهانی شدن است از کتاب «صحنه ی نمایش بعدی جهانی/ چالش ها و فرصت ها در دنیای بدون مرز»  کینچی اومایی. برام خیلی جذاب بود. اما خب نمی دانم با این ورم بتوانم ارائه بدهم یا نه؟!

در مورد کتاب پیشنهاد می کنم حتما اون رو بخوانید. اومایی یکی از طرفداران جدی جهان شدن است. ا صحنه نمایش بعدی وام گرفته از شکسپیر است و این تمثیل را امایی برده روی دنیا و ما را بازیگران این صحنه نمایش می داند. بحث دولت منطقه ای و جهان بدون مرز را مطرح می کند و بر خلاف نگاهی که معتقد به مرگ قومیت هاست؛ معتقد است قومیت ها در جهانی شدن بیشتر مطرح می شوند و جایگاه خود را پیدا می کنند. زبانهای فراموش شده  احیا می شوند. مرزها بواسطه فن آوری و موافقت نامه های بین المللی دوجانبه محدود شده و اختیارات دولت ملی کم می شود و دولتهای منطقه ای کانون اصلی تعامل اقتصاد جهانی هستند. قوانینی که وضع می شوند قوانینی است که برای انسان صادر شده نه یک قوم یا اقلیت مذهبی. انسان جهانی شده در این جهان ساده و آسان گیر است. گرفته نیست که همه چیز برایش معضل باشد. تمایل به هر کاری و شغلی دارد نقش پذیر در مشاغل متنوع انتخاب و انعطاف پذیری دارد. محل زیست این جهان در عصری که امایی از آن به عصر بعد از گیتس مطرح می کند٬ شدن یا نشدن است.

صحنه نمایش بعدی جهانی چالش ها و فرصت ها در دنیای بدون مرز٬ نویسنده: کینچی اومایی٬ مترجم: مسعود کرباسیان٬ چاپ نخست: زمستان ٬۱۳۸۶ انتشارات علمی و فرهنگی