امروز درست يكماه هست كه اينجا آپديت نشده. تو اين مدت حرفهاي زيادي بود كه يا زده نشد و يا زده شد و  در ثبت موقت ماند. برخي دوستان هم تو اين فكر بودن كه تب وبلاگهاي يزدي مينو را گرفته و مي‌خواهد آن را ببندد. اما اصل ننوشتن سرخوردگي و بي‌انگيزگي از اتفاقات اخيري است كه آدم رو از وبلاگ‌نوشتن كه هيچ‏،  از وبگردي هم زده مي‌كند. تو اين مدت تصميمات زيادي براي ننوشتنم گرفتن و گرفتم. فعلا به جز بهروزي كه مجبورم بنويسم، خودم را قانع كردم كه ديگه حداقل تا آخر ارديبهشت سال  86  نه مطلب بنويسم و نه به مطلب نوشتن فكر كنم. حالا هر چقدر هم كه دلم آب بشه و سوزه هم توپ باشه. اگر خيلي دلم تنگ شد هفته‌اي يك پست براي وبلاگ مي‌نويسم. در واقع يكسري كارهاي مهمتري است كه بايد انجام شود. نمي‌دانم چقدر بتوانم سر حرف باشم. اين تصميم ننوشتن هر سال در همين فصل مي‌گيرم اما ذات روزنامه‌نگاري نمي‌گذارد سر حرفم باشم. ولي خب اين تو بميري ديگه از اون تو بميري‌ها نيست. تصميم، تصميم كبري‌ست. مي‌بينيد.