امروز۲۹ بهمن ماه روز ایرانی زن است. بر اساس تقویم زرتشتیان ۵ اسفند ماه به نام روز سپندارمذ متعلق به زن ايراني است كه مظهر مهر و پاكي و فروتني است. در این روز زرتشتیان لباس سپيد می پوشند و موبدان اسپند دود می کنند و با نشستن به دور سفره جشن اسفندگان٬ جشن روز زن ٬ روز پاكي را با سرود مقدس برگزار مي كنند. از ويژگي هاي اين جشن كه زمان برگزاري آن ۵ روز نخست ماه اسفند بوده، استراحت كامل زنان از كار و تلاش و كوشش و فرمانبرداري كامل مردان از زنان می باشد.
در اين چند روز به پاس تلاش يك ساله زنان، مردان وظايف ايشان را بر دوش گرفته و با اين كار، فعاليت هاي يك زن را تجربه مي كنند. دادن هدیه به زن خانه از آداب و رسوم اصلي اين جشن به شمار می رود.

الهام افروتن مرد. او بیش از ۲۰ روز است که مرده. هر چند ما آرزو می کنیم که خبر مرگ ناشی از سومین خودکشی اش راست نباشد. همان روز که نشریه تمدن هرمزگان چاپ شد و او راهی زندان. از همان موقع ما باید منتظر شنیدن این حرفها که اختلالات روانی دارد٬ سرش به زمین خورده٬ مایع شوینده خورده٬ خودکشی کرده و... باشیم. همان موقع که مدیر مسئولش حذف او را تنها راه بازسازی چهره اش دانست. در حالیکه می دانست نویسنده مطلب فرسنگها دورتر از ایران در بزرگراه اطلاعاتی آن را نوشته است. مدیر مسئولی که هرچند از دنیای مطبوعات و نشریه تحت مسئولیتش هیچ خبری نداشت٬ اما خوب می دانست که چگونه می توان با نام آن  نفوذ کرد. و الهام تنها مسئول رایانه و تهیه مطالب برای پر کردن صفحات نشریه بدون ذکر منبع بود. شاعری ناآشنا به حقوق مطبوعات و اصول حرفه ای اخلاق روزنامه نگاری. او یک قربانی است.

امروز یکصدمین سالگرد تولد صادق هدایت است.

سانسور زنان را در اینترنت پیگیری می کنم.

«می ترسم زودتر از آن چه فکر می کنم بمیرم و کارهایم ناتمام بماند و این درد بزرگیست.»

                                                                                                      فروغ فرخزاد       

امروز عصر رفتم ميدان بعثت براي ديدن هيات عزاداري عربها، اما كاش نمي‌رفتم. حالم بد شد از اين همه خشونت. اغراق نمي‌كنم٬ اما وقتي پشت‌ زخمي٬ خوني و كبود آنها را كه در اثر زنجير زدن بيش از حد و محكم بوجود آمده بود٬ ‌ديدم از هر چه زنجيرزني بود بدم ‌آمد. البته تنها عربها نبودند اهالي روستاي سخويدم همين‌جور خشن زنجير مي‌زدند. آخر اينقدر خشونت با خود چه دليلي دارد. خشونتي كه صرفا براي افزودن شور و حرارت به مخاطبان و مجلس صورت مي‌گيرد. بماند كه اين خودزني و جراحاتي كه فرد هنگام به اصطلاح شور به خود وارد مي‌كند در بروز بيماريهاي ويروسي و گسترش آن چقدر موثر است. خوبه ظهر عاشورا زارچ نرفتم و گرنه با ديدن صحنه قمه‌زني مردم از نخل‌برداري هم زده‌ مي‌شدم.

اين وبلاگ سخت زيباست. حامد يكي از وبلاگ‌نويسان با تجربه يزدي است كه اين‌بار وبلاگ‌نويسي را با بلاگفا و در يزد آغاز كرده است. او كه پيش از اين دبير سرويس فرهنگ و هنر روزنامه ابتكار بود و در وبلاگ اشراق مي‌نوشت٬ الان حدود دو و سه ماهي است كه به يزد برگشته و با هفته‌نامه پرگار همكاري مي‌كند. و بلاگ زيباي سخت او را كه به روز و هروز مي‌نويسد بخوانيد. اما بغض و خنده يكي ديگر از دوستان وبلاگ‌نويس هست كه با نام شهروند از بغض و خنده‌هاي سياسي‌ و اجتماعي‌اش مي‌نويسد. شك نيز كه از نهم بهمن شروع به نوشتن كرده متعلق به يكي از دوستان صاحب قلمي است كه هر از چندگاهي در خاتم يزد مي‌نويسد. كسي كه پيش از اين انتظار مي‌رفت وبلاگ‌نويسي را شروع كند. گويا او قرار است در اين وبلاگ به مسائل روز از ديد فلسفي بپردازد. در آخر اينكه يزد بلاگفا هم بعد از خداحافظي ناگهاني دوباره با روزنوشت بازگشته است.  در طرح روز هم مي‌توانيد با طراحي احتمالا از نوع صفحه‌بندي روزنامه آشنا شويد. مجتبي دهقاني صفحه‌آراي روزنامه خاتم، بشارت نو، جام و... آن راه‌اندازي كرده حالا تا بعد... خلاصه كه اين ويروس داره همه آلوده مي‌كند يكي از دوستان مي‌گفت بيشترين آمار وبلاگ‌نويسي در بين شهرستانهاي كشور مربوط به يزد است حالا چقدر سنديت دارد نمي‌دانم. 

 ديروز براي شركت  در مراسم نخل‌برداري رفتم حسينيه شاه ابوالقاسم، پشت مسجد جامع. يك بناي كاهگلي و قديمي در بافت قديم يزد كه  نمي‌دانم چقدر قدمت دارد. جمعيت زيادي هم آمده بودند. به نحوي كه پشت بام و صحن حسينيه از سياهي پيدا نبود.  هيات مريم آباد هم  كه براي  برداشتن نخل آمده بودند نمي‌توانستند وارد صحن حسينيه شوند. هر سال  اين هيات  پياده از محله مريم‌آباد مي‌آيد و بعد از گذشتن از مقابل مسجد جامع و قرباني كردن  شتر و  گوسفند و عزاداري به طرف حسينيه شاه ابوالقاسم حركت مي‌كند. هنگام ورود به حسينيه در جلو هيات طبل زنان و سنج زنان وارد مي‌شوند و بعد از آن صف منظمي از شيپور زنان با لباسي آراسته به عزاداري مي‌پردازند. سپس نخل را بلند كرده مي‌دوند دويدني همانند سعي ميان صفا و مروه. جمعيت عزادار هم  سر و سينه زنان به دنبال آن. بعد از يكدور چرخيدن نخل را زمين می گذارند تا عده اي نيروي تازه نفس به زير آن بروند البته اين بيشتر براي آن است تا افراد ديگري كه نذر يا حاجتي دارند بتوانند نذر خود را ادا كنند. بعد با گفتن جا‌به جا  توسط مداح افراد آماده مي‌شوند . با گفتن يا حسين آن را بلند مي‌كنند و دوباره شروع به دويدن مي‌كنند. مراسم بسيار باشكوهي بود بويژه براي من كه براي اولين بار در مراسم نخل‌برداري يزديها شركت مي‌كردم.البته قبلا ديدم اما  نه در يزد . هرچند كه استرس پرت شدن به كوچه پشتي يا داخل صحن ميان عزاداران به جهت نبودن هيچ حفاظي، فشار عقبي‌ها براي ديدن مراسم و دعوا بر سر نشستن ميان اهالي محل كه به گفته خودشان از صبح جا گرفته بودند مانع از آن مي‌شد كه بفهمي چه مي‌بيني. خلاصه هيچ فكري براي نشستن عزادارن بويژه خانم‌ها نشده بود.هر لحظه بايد مواظب پرت نشدن خودت يا بغل دستي باشي. ناگفته نماند كه مركز فوريتهاي پزشكي، آتش‌نشاني و پليس براي موراد احتمالي حضور داشتند اما خوب هميشه گفتند پيشگيري بهتر از درمان است. بالاخره اينقدر كمكهاي مردمي براي برگزاري اين مراسم مي‌شود كه از قبل آن بتوان حداقل امكانات رفاهی  و حفاظتی که وجود نداشت فراهم کرد.

اما مراسم در زارچ همراه با قمه زني بوده. خودم آنجا نبودم  اما یکی از دوستان مي‌گفت كه حدود 100 نفر از عزاداران زارچي با لباسهاي سفيد  در حاليكه سر و صورت خود را تيغ زده بودند قمه به دست با صورتهايي غرق در خون  وارد حسينيه مي شدند. هنگام عزاداري هم منقلب شده و قمه‌ها را به سر مي‌زدند. جمعيت حاضر هم كه از اين صحنه وحشت كرده بودند، فرياد زنان سعي در  گرفتن آنها و جلوگيري از اين عمل مي‌كنند. هر چند قمه‌زنها با اعتقاد به كار خود ادامه مي‌دادند. 

منزل آنتيك‌چي هم كه عصرها ويژه خانم‌هاست عصر عاشورا با مداحي و روضه خواني خانم قياسي- عضو شوراي شهر يزد- برگزار شده است. اين عزاداري گويا به  خانم‌ها خيلي حال داده، بويژه كه در آن مي‌توانند به سينه‌زني‌هم بپردازند.

اين عكس رو تو وبلاگ آزاده اكبري ديدم. نمي‌دانم عكاسش  كيه؟ اما برايم خيلي جالب بود. از بس تلويزيون تو اين 27 سال تصوير زنان چادري را در تظاهرات انقلاب 57 نشان داده كمتر كسي باور مي‌كند كه اين زنان هم در انقلاب حضور داشتند. جدا كه اين عكسها سندهاي خوبي هستند.

تلويزيون اين روزها تصويرهاي انقلاب 57 زياد نشان مي‌دهد. تصوير مردان جواني با موهاي بلند مواج با تيپ هيپي در كنار زناني با چادرهاي سياه و بچه بغل همراه با زناني بدون پوشش چادر و روسري. مردان و زناني كه  آمده‌اند تا با مشتي گره كرده و دهاني گشوده به فرياد، سلطنت را به تاريخ بسپارند. از قضا  وزنه سنگين انقلاب در جريان تظاهرات اين جماعت ساده و بي‌ريا بودند. جماعتي كه بچه‌هايشان و هر آنچه كه داشتند دادند. اما واقعيت اين است كه انقلاب و پس از آن جنگ 8 ساله و فشارهاي اقتصادي ناشي از آن مردم ما را خسته كرده است. مردمي كه پيش از اين در هر تظاهراتي با اتحاد يكدلي شركت مي‌كردند و كوله‌بار بچه‌هايشان را براي رفتن به جنگ مي‌بستند، حالا ديگر خسته و ملولند از اين بازي سياست. آنها ديگر وحشت شبهاي  بمباران، شنيدن صداي آژير قرمز و فرار به سمت پناهگاهها رانمي‌خواهند. آنها ديگر تحمل ايستادن در صفهاي طولاني پنير،  روغن، نفت و تخم‌مرغ  كوپني ندارند. آنها نمي‌خواهند باري ديگر شاهد له شدن نسلي همانند خودشان در زير آوارهاي جنگ باشند.